Ja, hoor.

Daar heb je ze weer.

De moestuintjes.

Het begon sluipend, met die moestuintjes van Albert Heijn. Je kreeg ze als beloning voor de boodschappen die je had afgerekend. Ik dacht nog: dát is leuk voor mijn kinderen. Even geen apathisch gestaar naar de tablet of de tv, maar lekker met de handen in de potgrond.

Mijn enthousiasme duurde twee weken

AH-moestuintjes: het verpotten van de plantjes

Ik weet nog precies wanneer mijn stemming omsloeg. Het was vorig voorjaar. We hadden wel 12 moestuinplantjes. Wekenlang hingen we om ze heen als een moeder de gans om haar kroost. Want zo gemakkelijk als de reclame het ons voorspiegelde, ging het niet.

De grond in de mini-moestuintjes was het ene moment te droog, het andere moment te nat. Ze hadden te lang in de zon gestaan of juist te kort. ’s Morgens lagen de stengels slap over het randje, ’s avonds stonden ze weer fier overeind. Van een pedagogisch verantwoord tijdverdrijf werd het moestuinieren langzaam maar zeker een draak van een plicht.

Na twee weken stuurden we ze de wijde wereld in: onze tuin. Maar de verhuizing deed ze geen goed. Ik herinner me gele blaadjes, verschrompelde stengels, twee teleurgestelde gezichtjes en een traan. Na drie weken noeste arbeid was ik er klaar mee en gooide de moestuintjes op de composthoop. Jammer dan.

Dus: heb ik écht zin in nog een poging?

Terwijl ik nadenk over mijn antwoord, realiseer ik me dat moestuinieren helemaal hot is. Een van mijn vriendinnen heeft haar terras al helemaal vol staan met groene AH-sprieten. Een ander verbouwt al jaren zelf haar groente en is nu nóg meer in haar nopjes.

Ook op de school van mijn kinderen kan ik er niet omheen. Een klassenmoeder vraagt me of ik een uurtje per maand wil helpen in de schoolmoestuin. Ik doe een stapje achteruit. Als er iemand géén groene vingers heeft ben ik het wel. Maar zo gemakkelijk geeft ze het niet op: “Aaah joh. Gewoon samen met de kinderen een beetje onkruid weghalen. Stelt niks voor. Het is echt héél ontspannend.”

Wat de f*ck

Ik let éven niet op en de hele wereld is aan het moestuinieren. Ja ja, het is lovenswaardig, gezond en helemaal van nu. Ik heb het gevoel dat iedereen aan me trekt: waarom jij niet?

Drie beloftes in een potje
Drie beloftes in een potje

Die avond komt de commercial van AH voorbij: “Hulp nodig? Kijk voor tips op ah.nl/moestuintje.” Kijk aan. Albert Heijn heeft dit jaar een backup-plan. Speciaal voor iedereen die géén groene vingers heeft.

Dat trekt me over de streep. Vooruit, kom maar door met die potjes. Hoe moeilijk kan het zijn?

Twee snoetjes checken wéér elke ochtend als ze wakker worden en elke middag als ze uit school komen of er al iets groeit. Maar dát ze gaan groeien, dat weten we zeker.

 

Ojee
Ojee

Nou, niet dus.

Laten we wel wezen.

Een AH-moestuin is als een hoogslaper van IKEA. Je begint met een montagehandleiding die zelfs een kleuter begrijpt. Maar ’s avonds om 23.53 uur zit je nog steeds met een ontmoedigende hoeveelheid schroeven en planken om je heen. Het lijkt gemakkelijk, maar het is gewoon keihard werken.

Wat ben ik blij dat de AH-moestuintjesactie is afgelopen

Maar tot overmaat van ramp krijgt mijn oudste bij de kassa zomaar nóg eens 10 moestuinplantjes mee. Ze hebben nog over.

Zijn ogen schitteren.

Ik zeg niets.

Hij komt er nog wel achter: groente en fruit verbouwen is een vak.

En niet het mijne. Ik koop mijn gezonde, biologische groente gewoon bij AH. En dan hou ik lekker tijd over voor een uurtje Pet Rescue. Dáár ontspan ik nou van.

AboutLoes Stadhouders

view all posts

Loes Stadhouders werkt al jaren als tekstschrijver voor organisaties in verschillende branches. Zij ondersteunt hen bij het communiceren van hun kracht, talenten en vaardigheden via diverse online en offline media. Met al uw vragen over taal of over een te schrijven tekst kunt u bij haar terecht.

You May Like This

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *